Mijn collega Ingrid zou wel voor wat mensen kunnen zorgen die ook wel geïnteresseerd waren in mooie whisky’s. En dat klopte: maar liefst 8 man/vrouw had zij opgetrommeld voor een proeverij. Ervaren mensen die al veel wisten en al veel geproefd hadden in hun leven. Tientallen jaren ervaring zat daar aan de salontafel. Best spannend, want normaal gesproken ben ik haar leidinggevende en nu mocht ik wat komen vertellen over whisky in haar huis.
Bruichladdich (bruukladdie, zoals je het hoort uit te spreken) maakt over het algemeen zachte, ietwat fruitige whisky’s. Behalve deze. Dit is een echte Islay.
In de geur ruik je graan en wat vanille, pas bij het proeven komt de ‘peat’ tevoorschijn. En goed ook. Licht scherp kantje nog, maar dat is bij het tweede nipje wel weg. De rokerigheid lijkt juist heftiger te worden. Daarnaast ook wat kruidige tonen te ontdekken.
Eindelijk zit het in mijn glas. De heilige graal der blends. Je zou het haast vergeten vanwege het bedrag die je er voor neer legt, maar het ís een blend. Wel een blend van ongeveer 16 whisky’s van 20 tot 50 jaar oud. Volgens de verhalen dan.
Vanavond een uiterst gezellige proeverij gedaan bij de dames en heren van de Alphense brandweer. We (Yanto en ik) hadden wijnen en whisky’s te proeven met bijpassende hapjes uiteraard. Daar had de organisator Joop hoogstpersoonlijk voor gezorgd!
Line-up whisky:
1. Glen Moray Port cask finish
2. Glendronach Hielan’ 8yo
3. …
Bij de eerste slok lijkt het alsof je een hap rook hebt doorgeslikt. Je ogen tranen en er worden smaakpapillen wakker waarvan je niet wist dat je ze überhaupt had. Whisky, je kan het écht leren drinken en als je niet uitkijkt ga je het nog lekker vinden ook. En dan is het hek van de dam, want er valt zoveel te ontdekken bij het drinken van whisky.
Een proeverij voor een oud-collega en een paar van zijn vrienden. Een paar ook echt, want de proevers waren met twee man en één vrouw sterk. Oorspronkelijk zouden er meer zijn, maar twee afzeggingen maakte het clubje erg klein. Maar wel fijn. Het voordeel is dat het makkelijk communiceren is en dat de aandacht snel getrokken is.
Nadat ik vorig jaar al een andere whisky had geproefd van Penderyn [Madeira barriques finish], was ik benieuwd geworden naar hun andere whisky’s, zoals de sherry-cask en de portwood. Ik heb ze nu allebei ook in de kast staan. De Portwood heb ik van mijn vrouw voor mijn afgelopen verjaardag gekregen, maar zelf uitgezocht in mijn eigen winkel. Het is triest zo’n eigen geefje, maar het is wel iets wat ik graag wilde.
Whisky van vaderlandse bodem, het kan. En op verschillende manieren: Fryske Hynder uit Friesland en Millstone uit Brabant. En waarschijnlijk nog veel meer, maar deze zijn landelijk redelijk goed te krijgen. Ik heb gekozen voor de Millstone van de Zuidam distilleerderij, en wel de PX cask. Maar eerst iets over Zuidam.
Cooley is een grote naam in het Ierse Whiskey wereldje. Cooley produceert onder andere de merken Connemara, Kilbeggan, Tyrconell en dus Greenore. Deze laatste is een niet heel bekende whiskey en dat komt vooral omdat dit type whiskey vooral in de blends verdwijnt: graanwhiskey. Bijvoorbeeld in de Kilbeggan.
Dat bleek een flinke voorbereiding: 18 man, waarvan 8 gevorderde whiskyliefhebbers, 6 beginners en 4 niet-whisky drinkers. Dat waren dus drie proeverijen in één, want die niet-whiskyliefhebbers wilde ik toch wat voorschotelen.